Aparat na jednego zęba – czy się da?

Ortodoncja to dział stomatologii zajmujący się leczeniem wad rozwojowych zębów i szkieletu szczękowo-twarzowego. Nierówne zęby i nierówności w uzębieniu mogą również negatywnie wpłynąć na twój wygląd. Dzięki leczeniu ortodontycznemu można poprawić stan zdrowia jamy ustnej, wygląd.

Wskazania do leczenia

Wskazania do zastosowania leczenia ortodontycznego może określić wyłącznie twój stomatolog lub ortodonta. Diagnozę stawia się na podstawie pełnego badania pacjenta. Dopiero potem wyciąga się wniosek o potrzebie leczenia ortodontycznego i opracowywany jest plan. Wskazania do leczenia ortodontycznego to:

• Zgryz dystalny – forma zgryzu, w której przednie górne zęby znajdują się znacznie przed dolnymi.
• Dystopia – anomalia zgryzu, w której zęby górnego i dolnego rzędu nie znajdują się na swoim miejscu w uzębieniu, przesuwając się z normalnej pozycji na bok.
• Zgryz krzyżowy – zgryz, w którym charakterystyczny jest słaby rozwój jednego z boków obu żuchwy, a zęby górne nie opadają lekko przed dolnymi, jak przy normalnym zgryzie
• Zgryz otwarty – powstanie szczeliny między górnym i dolnym rzędem zębów przy zamkniętych szczękach
• Zgryz mezjalny to zgryz, w którym dolna szczęka wystaje do przodu, a górna szczęka jest znacznie słabiej rozwinięta.

Struktury funkcjonalne

Struktury funkcjonalne działają na wzmocnienie lub rozluźnienie mięśni szczękowo-twarzowych i działają tylko podczas żucia. Z tego powodu nazywane są również pasywnymi. Takie urządzenia służą do korygowania proporcji i względnego położenia szczęk. Strukturalnie struktury funkcjonalne dzielą się na:

• Ochraniacze na zęby z pochyloną płaszczyzną.
• Zdejmowane płytki na szczęki z podkładką zgryzową.
• Tworzywa sztuczne.

Dzięki naciskowi wywieranemu na zęby zarówno górnej, jak i dolnej szczęki, powstaje prawidłowe wzajemne ułożenie zębów. Mechaniczny aparat na zęby produkowany jest dla:

• Wzrost łuku zębowego obu szczęk.
• Korekta różnych anomalii w położeniu zębów.
• Korekta zgryzu..

Mechanizm działania na zęby opiera się na nacisku lub naciągu, których siła regulowana jest przy następnym wlocie za pomocą śrub, łuków drucianych, sprężyn. W praktyce stomatologicznej często stosuje się urządzenia połączonego działania, które jednocześnie zawierają elementy mechanicznego i funkcjonalnego oddziaływania na aparat szczękowy.

Konstrukcja

Aby odpowiedzieć na pytanie, czy możliwe jest założenie aparatu na pojedynczy ząb, musisz zrozumieć, czym jest system zamków i jak działa. Klasyczna konstrukcja systemu składa się z szelek (klamer), łuków oraz ligatur – gumek, za pomocą których klamry te mocowane są do łuku. Jeśli zamiast ligatur stosuje się aparaty retencyjne, taki system nazywa się bezligaturowym. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wszystko jest dość proste, ale w rzeczywistości jest to złożona, zaprogramowana konstrukcja, która pozwala przesuwać zęby w dowolnym kierunku.

Jeśli przymocujemy zamek do jednego nierównego zęba, nie będzie on w stanie sam ustalić swojej pozycji. To wymaga łuku. To ona porusza zębami, naciskając je z pewną siłą. Jednak siła łuku może działać tylko wtedy, gdy istnieje dobre podparcie. Dlatego system montowany jest na co najmniej trzech zębach, z których jeden należy przesunąć, a dwa sąsiednie po bokach powinny służyć jako podpora. System, który jest instalowany lokalnie na kilku zębach, nazywany jest systemem częściowym. Przy niewielkim lub miejscowym ubytku uzębienia jest to najlepsza opcja.

Do przypisania struktury częściowej konieczne są określone warunki. Zamknięcie zębów trzonowych musi być prawidłowe. Ortodonta zwraca również uwagę na dokładną pozycję kłów. Jednak niestety taka idealna sytuacja jest niezwykle rzadka – tylko u pięciu procent pacjentów. W innych przypadkach lekarze nadal preferują system konwencjonalny.